Večeras je u galeriji Centra za kulturu „Masuka“ održana prva samostalna izložba Milene Blagojević pod nazivom „Više od vidljivog“, mlade autorke koja svoj umetnički put gradi kroz prepoznatljiv likovni jezik, zasnovan na realističkom polazištu, ali obogaćen snažnom kolorističkom ekspresijom i izrazitom lirskom intonacijom.
Ova izložba predstavlja trenutak kada individualno stvaralačko iskustvo prvi put dobija celovit javni oblik i kada se uspostavlja neposredan odnos između autora, njegovog dela i publike. Za mladog umetnika to je istovremeno i potvrda dosadašnjeg rada i podsticaj za dalje istraživanje sopstvenih stvaralačkih potencijala.
Slikarstvo Milene Blagojević možemo posmatrati u okvirima savremenog koncipiranog realističkog izraza, u kojem prepoznatljivost motiva nije sama sebi cilj. Realistički postupak ovde predstavlja polaznu osnovu za jedan slobodniji, subjektivniji odnos prema stvarnosti. Autorka vidljivo preuzima elemente realnog sveta, iz prirode, flore i faune, ženskih portreta, ali ih kroz bogatu kolorističku interpretaciju i kompozicionu organizaciju transformiše u prostor ličnog doživljaja.
Najupečatljivija osobenost njenog izraza jeste uloga boje. Snažni, intenzivni koloristički odnosi prevazilaze deskriptivnu funkciju i postaju aktivni činioci likovne strukture. Boja ne služi samo da dočara lokalni ton predmeta ili ambijenta, već gradi atmosferu, uspostavlja vizuelni ritam i nosi značajan deo emotivnog naboja slike. Upravo se kroz takav odnos prema koloritu otkriva autorkina potreba da realnost ne reprodukuje, već da je likovno i psihološki interpretira.
Posebno je zanimljiv odnos između realističkog motiva i lirske prirode tema. Njene predstave kao da se nalaze u stanju neprestanog prelaska — između materijalnog i imaginarnog, između onoga što neposredno vidimo i onoga što samo naslućujemo. Motivi kao da levitiraju između sna i jave, gubeći čvrstu granicu između spoljašnjeg pejzaža i unutrašnjeg doživljaja.
U tom smislu, njeno slikarstvo ne treba posmatrati isključivo kroz prizmu realističkog prikaza. Ono u sebi sadrži i poetsku, simboličku i oniričku komponentu, zahvaljujući kojoj vidljiva stvarnost postaje osnova za izgradnju jednog subjektivnog, gotovo metafizičkog prostora. Slika tako prestaje da bude samo prikaz nečega što postoji i postaje prostor u kojem se susreću sećanje, mašta, osećanje i vizuelno iskustvo.
